
Senso unico.
U rijdt door een van de vele prachtige Italiaanse steden. Uw vrouw ziet een wegwijzerbordje waarop "senso unico" staat.
"Hé, zullen we daar eens gaan kijken?",
stelt uw vrouw voor. U slaat de weg in waar het bordje naar toe wijst en vijf
minuten later raakt u het spoor bijster. Geen bordjes meer. In de volgende
stad weer een "senso unico". U probeert het nog eens, maar na verloop
van tijd geeft u het op.
"Al weer een prachtig uitzicht gemist", denkt u.
Totdat iemand u later in Nederland vertelt dat "senso unico" gewoon "eenrichtingsverkeer" betekent.
